எதிர்பார்புகள்

கடந்த வாரத்தில் மட்டும் இடைநிலை பள்ளி மாணவர்கள் மூவர் தற்கொலை புரிந்து கொண்டனர். இது மனதை வருத்துவதோடு பலரையும் உலுக்கிய செய்தியுமாகும். உண்மை என்ன ? ஒரு மாணவி , இரு மாணவர்கள். எனக்கு கிடைத்த தகவல்களை வைத்துக்கொண்டு யார் மீதும் குற்றம் சுமந்தவும் நான் விரும்பவில்லை. மாணவன், சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தில் இரு தரப்பினருக்கும் இது இழப்பு தான். ஒரு சாதாரண விஷயத்திற்காக பூச்சி கொல்லி அருந்தி உயிரை மாய்த்துக் கொண்டதில் உள்ள வைராக்கியம் கல்வியில் சிறந்த மதிப்பெண்களைப் பெறுவதில் காட்டியிருக்கலாமே என்ற ஆதங்கம் தான்......

நம்முடைய கோபம், வெறி, பலி வாங்கும் உணர்ச்சி இவற்றை எதிர்மமான வழிகளில் பயன்படுத்தாமல் அவற்றை (Positive energy)யாக மாற்றியிருக்கலாமே
சின்னஞ் சிறுசுகளின் மிக சின்ன இதயத்தில் negative-வாக வளர்ந்த வைராக்கியம்
அவர்களையே பலிகடாவாக்கி விட்டது..........
ஆனால் இழப்புகளின் வலி மட்டும் நிரந்தரம்...............

தோள்களில் பையையும்
விழிகளில் கனவையும்
உள்ளத்தில் உண்மையையும் சுமந்து வரும்
கண்மணியே உன்னோடுதான்
உன் மனதோடு தான்
பேசுகிறேன்....

நம்பிக்கையில் உன்னை
பார்க்கிறேன் - தினம்
சந்திக்கையில் ஏதேதோ
ஒப்பிக்கவே
யோசிக்கிறேன்..
உன் அறிவு கண்ணை
திறந்து வைக்கவே
என் இதய வாசல்
என்றென்றும் விழைகிறது.....

என் முயற்சிகளை
முறியடிக்கும் உன் சோம்பல் தனம்
என் உழைப்பை மதியாத
உன் உதாசீனம்...
உன் மீதான என் அன்பை
ஆழம் பார்க்கும் உனதுறவுகள்

அனைத்துக்கும் நான்
நாணலாய் வளைந்து தான்
கொடுக்கிறேன்
பல நேரம் இத்தொழிலுக்கு
ஏன் வந்தோமென
வெந்தணலாய் வெந்து தான்
போகின்றேன்....

உன்னை அடித்து விட்டு
திட்டி விட்டு வந்த
இரவுகளில் இரக்கமின்றி
என் உறக்கத்தை
தொலைத்திருக்கிறேன்..
வீட்டில் இருக்கும் போது கூட
விட்டு வந்த பாடம் தான்
என் நினைவில்
திட்டமிட்டு திட்டமிட்டு
நான் போட்ட பாடமெல்லாம்
வீட்டில் செய்யாமல் விட்டு வந்து
பொய்யுரைக்கும் போது
மெய் கொதிக்குமெனக்கு
கை நீளூம் அதற்கு......

மாதா, பிதா, குரு தெய்வம் என்றார்கள்
அந்த வரிசையில்
மதிப்பிழந்து மானமிழந்து
இருப்பதென்னவோ
குரு எனும் போர்வைக்குள்
திரு பிடித்துப் போன நான் தான்.....

பொன்மணியே...
என் பணியே உன்னை உயர்த்திடுவதுதான்
ஏன் என் அக்கறையும்
உன் பால் நான் கொண்ட
அன்பையும் மட்டும்
தவறாகவே புரிந்து வைத்திருக்கிறாய்?

என் அக்கறைக்கு
ஆத்திரமே வரக்கூடாது
என்றுதான் உத்தர விடுகிறேன்
ஆனால் பாழாய் போன இந்த
ஆத்திரம் பாசம் கொண்ட உன் மேல்
தான் வருகிறது.........

ஏசினாலும் பேசினாலும்- பல
பொழுதுகள் பேசாமல் நீ போனாலும்
நேசித்தாலும் விசுவாசித்தாலும்- பல
பொழுதுகள் நீசரென நீ விலகினாலும்
பாசத்தோடே போதிப்பேன்
உன் முயற்சிக்கு நான்
தோள்கொடுப்பேன்.......

தமிழ்ப்பள்ளி

த(ட)மிழ் பேசும்
த(ட)மிழர்களே.....

தமிழினி மெல்ல
மெல்லச் சாகுமென்று
தயங்காமல் சொல்பவர்களே....

தமிழ்ப் பள்ளியில்
பணியாற்றிக்கொண்டு
தமிழல்லாத பள்ளிக்கு
பிள்ளைகளை அனுப்பும்
தமிழ்ப் பள்ளி ஆசிரியர்களே!

தமிழுக்காகவே பணியாற்றுகிறேன்
என்று தமிழை முதுகில் சுமந்து
திரிவதாய் நடிக்கும் கூட்டமே.........

தமிழ் எந்தன் மூச்சு
தமிழ் பள்ளி என் பேச்சு என
தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டு
தப்பாட்டம் புரியும்
தமிழர்களே. தமிழச்சிகளே......

சற்றே நில்லுங்கள்...........

மொழியினத்தின் உயிரென
மூச்சுக்கு முந்நூறு முறை
மூச்சு விடாமல்
மொழிவோம்....
அது நலிவுருவதைக்
கண்டும் காணாமல்
வாளாவிருப்போம்......

தரமில்லை தமிழ்ப்பள்ளியென
தாழ்த்தியே வைத்தோம் - அதன்
தரமுயர நாம் என்ன செய்தோம்
இதை எப்போதான்
நாம் எண்ணி பார்ப்போம்?

பொருளில்லை
வலுவில்லை
ஆதாரமில்லையம்மா....
ஆதரிப்பாரும்
இல்லையெனில்
நாம் எங்கு
செல்வதம்மா?

வீழ்வது தவறல்லா
ஒருபோது
வீழ்ந்தே இருப்பது தவறு
எப்போதும்
வீறு கொண்டெழுவது
எக்காலம்......

பெற்றத் தாயை
விற்று விடுவதில்லையே!
கற்ற தமிழை மட்டும்
போற்றுவாரில்லையே!!!

தமிழ் மொழியே
வேண்டாமென்று
விட்டு விட
உயிரா அது?
வெட்டி வீசி விட
மயிரா அது?
விரட்டி விட
உறவா அது?

இதற்கெல்லாம் மேலேயென
இன மான ரோஷமுள்ள
தமிழனுக்குத் தெரியாம போச்சே........